Disclaimer: Mahaba-haba itong post na ito at hindi ko alam kung kailan ulit ako makakapost. 🙂
Nabanggit ko sa nakaraang blog post na magso-social media hibernation ako as part of my personal prayer and fasting, but I thought mas maigi sigurong sumabay na lang ako sa mid-year prayer and fasting sa church, which will most likely fall in July siguro.
Because the pain I mentioned in that article is, I think, my cue already to schedule a doctor’s appointment asap. Though I have no other symptoms, it may have been just part of my PMS since I just had my period yesterday.
But just so I have peace of mind, I am planning on getting a medical checkup tomorrow. Kaya nitong nakaraang linggo, panay research na ako ng anything related to breast cancer from PhilHealth’s Z Benefit package, the YAKAP program, palliative care, at andami kong nahanap.
Sa sobrang dami nga lang nitong mga nahanap ko, hindi ko na tuloy alam kung ano ang uunahin kong gawin. lol Seriously though, ito na ‘yung sinasabi ng mga breast cancer patients and all patients in general na sobrang exhausting and draining, physically, emotionally, mentally, and spiritually ang magkasakit. Andami mong aasikasuhin at iisipin. Siyempre, magastos din at goal ko na huwag magagalaw ang savings o manghiram ng pera.
So now, I am putting ChatGPT to the test again, kung kaya niyang i-synthesize lahat ng info na makukuha niya sa mga screenshots na ito na plan kong i-upload lahat sa isang prompt lang. Para mas comprehensive ang guide pero simplified and coherent version. Magagawa kaya ito ni ChatGPT? 😀
Acceptance As A Pathway To Peace
By the way, kasama na sa ginawa ko ang last love letter to my family na isi-send ko sa husband ko and sa family ko. It included steps on what to do kapag terminal stage na or palliative care here at home pati ‘yung sa insurances, medical and burial assistance, cremation, etc.
I also added a DNR (do not resuscitate) request if ever i-rush pa nila ako sa hospital, and that I prefer a 1-day wake and prayer vigil only. Yep, I am a nonconformist – I don’t follow cultural norms and traditions all the time. I also and always question the status quo, but I am very compliant naman with God’s laws. 😀
Ganyan ako mag-ayos ng mga bagay-bagay because I just love to plan. Pero syempre ni-remind na naman ako ni Lord na many are the plans of man, but it is God’s purpose that will prevail. I already planned everything kasi ayoko maging burden sa lahat ng aspeto sa loved ones ko when I get sick. Sobrang stressful on their end kapag wala kang habilin, and itong ginawa ko will make decision-making easier for them. Actually, for execution na lang talaga sya.
Right now I am doing a lot of mind conditioning for myself and si husband ay inuunti-unti ko na din. Kasama na din sa ni-research ko kung paano kapag hindi tanggap ng loved one mo ang terminal diagnosis mo, kasi siyempre dadaan din sila sa stages of grief at bawat tao may kanya-kanyang way and timeline to cope with a terminal diagnosis and eventually loss of a loved one.
ChatGPT Does It Like No Other
Now, let’s move to the fun part ng article kasi ayoko ito maging super heavy. Speaking of ChatGPT, ‘di ba nga ni-try ko ipa-edit ang 2×2 ID photo ko na gawin niyang bald dito sa article na ito kasi gusto ko lang makita how I’d look without any hair on and nag-malfunction siya. So, ni-try ko ulit kasi syempre favorite natin ang persuasion. Bumigay din si ChatGPT, and I was stunned by the result.
Kasi sabi ko lang sa prompt, eh breast cancer warrior ang babae, kaya dapat ang aura ay confident na sort of mala-women empowerment. Ayun, sinamahan na niya ng quotation sa gilid. O ‘di ba, winner talaga.
Mission accomplished na sana, kaso napansin ko na sa unang photo na na-generate niya, ang laki ng ulo ko (mayabang daw ako sa tingin ni ChatGPT). Sabi ko kay ChatGPT, “Witchikels, sakit na breast cancer lang po ang meron itong babae, hindi po kasama ang hydrocephalus.” huhuhu
Sabi ko, i-adjust niya ang size ng ulo ng babae para mag-match sa body build niya. In fairness, nakuha naman ni ChatGPT ang tamang edits, and the photos above are the best results. At dahil natuwa ako sa resulta, na-curious ako kung ano kaya kung pagawin ko naman ang tousled crop look.
Hindi ko muna pinagamit ang 2×2 ID photo ko at baka magka-hydrocephalus naman tayo. Sinabi ko lang na Asian woman, and I included my basic facial features, i.e., heart-shaped face, chubby cheeks, dark brown hair, etc. At ang resulta ay maeenganyo ka talaga gayahin ang mga suggested looks ni ChatGPT. Galing, noh?
Kaya next prompt ko kay ChatGPT eh i-apply na niya sa picture ko ang hairstyle na ito. And voila, the AI-generated images look so posh, hindi na pinalaki ulo ko. Humble na daw kasi uli tayo. I styled this look and mga poses at nakuha naman ni ChatGPT ‘yung bet kong concept.
The top has to be pink, kasi ‘yun ang universal awareness color ng breast cancer. Although this will not be the first time kasi noong high school ako, I sported this look – part of my rebellious teen era, which I am not proud of, by the way.
Siyempre, dahil nag-e-enjoy tayo kay ChatGPT, umiral na naman ang creative side, kaya simula sa crew cut hairstyle na napunta sa tousled crop hanggang sa nilagyan ng headband, tapos ang ending ay fashion styling. At siyempre, background si Mt. Mayon. Slay ba, mga ‘teh? 😀
‘Yung ganitong aura-han actually keribels siya kapag nasa UP Diliman ka. I wouldn’t think twice about wearing this while inside the Diliman campus; normal lang doon makakita ng mga extreme—nakapambahay na getup like bagong gising at nakasuot lang ng shorts, t-shirt, and tsinelas kasi late na sa klase at meron ding may nakatakong ng almost 1 foot na. Seryosooooo?!?!
Siyempre joke lang ‘yung 1 foot, basta mga very unique choices. We celebrate freedom of expression and creativity sa unibersidad, basta siyempre hindi offensive sa ibang tao. Kumbaga may limit pa din naman.
I would love to wear this here in Bicol sana, but most likely, I’ll be getting a lot of stares. Baka matawag pa tayong Disney Princess na galing sa Maynila. Or worse, nepo baby. Nepopotamus po siguro, pwede naman. Pero maganda rin mag-social experiment. Malay natin the mindset has shifted already, given na madami na gumagamit ng internet and social media.
I’ve already been seeing a lot of photos of brave women who shared their post-chemo and surgery pictures nila, because of breast cancer. I joined breast cancer support groups, by the way, on Facebook in 2023 after Mom passed away because of breast cancer. And one of these beautiful breast cancer warriors is Ms. Cams.
Her photos are BEAUTIFUL. She has a very pretty face (Coleen Garcia look-alike), but there is something about her aura that exudes confidence and a quiet strength, which makes her even more beautiful. And if ever ganito rin ang pagdaanan ko, gusto ko rin ng ganitong photos. Though for me, dahil nurturer ako, and I am ready to go na talaga, parang gusto ko alagaan si cancer, and I will just let it grow. lol
Waiting On God’s Will And Instructions
Seriously, death is only terrifying when we are not yet ready to go. And we will only be ready to go when there is peace in our hearts because of the following truths:
- we have been saved by the Cross
- we know that this world is only temporary
- we believe we will see and will be reunited with our loved ones again, together with God, in the new Heaven and new Earth
- we have faith that life in eternity is waaaaaay better.
I have this quiet resolve that whatever the diagnosis, whether I have stage 1 or stage 4 cancer, whether I have months or years to live, my perspective about death will never change – it is nothing to be feared, and it is an answered prayer. Why answered prayer? Who wouldn’t want to be with God in a place where everything is perfect? 😀
But then again, this is my wish. But what if God has another plan? Kasi meron ding desire sa puso ko na, if ever I have cancer and God wants me to survive it, I really want to be a volunteer patient assistant or coordinator. Nga lang, volunteering will require a lot of resources, time, and manpower. Kaya ang prayer ko kay God na bigyan Nya sana ako ng different sources of income that will give me more autonomy when managing my time, so I can still volunteer on the side.
May isa kasing incident noong 2023 sa isang Facebook group ng mga breast cancer warriors na hanggang ngayon hinding-hindi ko nakakalimutan. I shared an infographic from the Philippine Society of Medical Oncology about how to get treated kapag na-diagnose ng breast cancer, at may isang matandang babae who PMed me kung pwede ko daw syang samahan kasi 68 years old na sya and walang available to assist her.
I really would love to say yes, kaso at that time, I am still grieving over my Mom, and from Batangas sya tapos nasa Pasig City ako. Tsaka marami pa akong hindi alam about navigating through a breast cancer treatment as a patient. Pero naawa talaga ako sa kanya, ang sakit sa puso na I had to decline her request.
Marami pa akong need matutunan, like, paano ba ang sistema gaya ng pagpila kung ia-avail niya ang mga free treatments na ino-offer sa ating mga pampublikong ospital. Kaya sa tingin ko, kung mag-positive ako sa breast cancer and kahit ayawan ko ang medical treatment dahil siyempre stubborn ako, pero doon at doon din ako nili-lead ni God, I have no other choice but to obey in the end.
Sabi ko sa asawa ko na dito ko preferred sa Bicol magpa-checkup o magpagamot if ever. Tingin ko, lalo akong mase-stress sa traffic sa Manila, plus the metropolitan pollution might aggravate my allergic rhinitis at bababa ang immune system ko lalo.
Mas madali rin sa akin mag-commute via public transportation dito sa Bicol since plano kong mag-isa ko lang lalakarin ang lahat kasi gusto ko talagang matutunan kung paano ang pasikot-sikot ng sistema. At para malaman kung ano pa ang puwedeng ma-improve sa sistema to make it easier and more convenient sa mga kapwa pasyente.
Sa kaka-research ko, ang dami kong nahalungkat, pati ‘yung uso daw na mga kabitan sa medical field. Anyare algorithm at nasama ito sa research ko. Paki-explain please. Or else, off with your head, too. lol
Caring For The Community
Hindi ako most likely makakapasa as indigent, pero ang gusto kong tulungan kasi ay galing sa group nila. Hindi sa akin prob ang pumila nang mahaba kasi siyempre graduate ako ng University of Pila. Like ‘yung dito sa SMMG Medical Plaza sa Bulan na pipila sana ako ng mga 3am para kumuha ng slot para sa ultrasound ni Dad at every Saturday lang schedule nila.
Kaso, pag-research ko sa Fb, gabi pa lang na mga 10pm, pumipila na sila, tapos 35 lang daw ang slots, tapos 4am pa lang, puno na. I was shookt mga ‘teh. As in shakening shakening like that.
And yet, I am very GRATEFUL. Why?
May 35 na mga taga-Bulan ang nabibigyan ng serbisyong medikal gaya ng ultrasound bawat linggo. 35 na pasyente na ang nakatipid sa pamasahe para pumunta sa karatig na bayan at doon magpa-ultrasound. 35 na pasyente ang hindi bumyahe nang malayo o gumastos para sa pagkain nila.
Samantalang 10 years ago, marami ang deprived ng mga serbisyong pangkalusugang ito na, sadly, nakakadagdag sa mortality rate sa town. Kaya hindi na kami pumila, para ibigay na lang ang slot para sa mas nangangailangan na taga-Bulan. Dad can still travel pa naman at may sasakyan para comfortable ang byahe nya.
And another reason to be grateful is that may cardiologist na din sa Bulan, si Dr. Clarisse (Hi, Dra.!), Dad’s new cardio. She’s the first cardiologist, if I am not mistaken, in Bulan. We don’t have to go to Sorsogon City para sa follow-up checkup ni Dad every 3 months since kailangan ng close monitoring ang heart condition ni Daddy dahil 86 years old na sya and may Stage 5 CKD din.
Kaya hanga talaga ako sa mga doctors to the barrios and other health practitioners na mas pinili na manilbihan sa mga komunidad na malalayo sa kabihasnan. Hindi biro ang calling na ito, and it requires a lot of sacrifices. Sila na ang lumalapit sa mga komunidad para hindi na bumyahe nang malayo ang mga pasyente.
Parang ito ang counterpart ng Gurong Pahinungod, ang volunteer teaching program ng UP (w/ monthly stipend naman) na gusto ko rin sanang salihan, but I am only one, ang dami kong gustong gawin, and yet I cannot do everything. 😀
An Advocacy In The Making
Going back to BC cancer support groups, naghanap din ako kung merong breast cancer support groups sa Bicol sa Facebook. So far, Albay lang ang meron. Gusto ko gumawa din for Bulan or sa Sorsogon Province. Para mas madali ang breast cancer education para ma-raise ang awareness and ma-break ‘yung social stigma nila about having the illness or the medical treatments, in particular ‘yung chemotherapy kasi takot malagasan ng buhok or ‘yung mastectomy.
Isa sa nakikita ko na challenge ng mga galing dito sa Sorsogon ay ang transportation. Puwede magamit ang old Innova namin panghatid-sundo sana para sa lahat ng mga breast cancer patients sa Sorsogon if sa Sorsogon, Legazpi, or Naga pupunta. Need ko lang ng volunteer driver, kasi ayoko mag-drive when there are so many things running in my head tas sa pang-gas hanap pako ng magdo-donate, although may nakikita na akong prospect. 😀
Kausapin lang namin ang doktor namin kung puwede pare-pareho ang schedule ng appointments namin. Puwede kaya ‘yun? Sabihin ko, maggi-girl bonding kami sa ospital. Siyempre, maganda rin sana may free food and accommodation, especially if ang iba mag-u-undergo na ng treatments and traveling long distances nang tuloy-tuloy, e hindi advisable.
At kung indigents ang tutulungan, kahit basic needs salat sila, kaya hindi talaga nila priority ang pagpapagamot. Actually, if ma-diagnose ako with breast cancer, mag-a-agree lang ako to get medical treatments para ang libreng gamot na makuha ko, ibibigay ko sa breast cancer warrior who has young kids and ayaw na ayaw pa niyang mamaalam sa mundo because nafi-feel niya na madami pang pinapagawa sa kanya si Lord.
Altho sa accommodation, meron na akong nakikita din na host na possible can help us out. Kung nasa Manila ako, mabilis sana mag-organize ng ganito kasi ang mga friends ko doon, lalo na noong mga young professionals pa kami and single, ‘yung tipong kahit last-minute na invite para sa isang volunteering event, e go kaagad ang mga ‘yan.
‘Yung mga biglaang PM na “Hey girl, you free this weekend? Tara, volunteer tayo. No worries sa transpo and supplies, konting add na lang sa ganito ganyan.” 😀
Nga lang, feeling ko kami ‘yung mga grupo ng mga pasyente na maiingay kapag nasa ospital na. Kapag nakarinig kayo ng malalakas tumawa, alam na this. Siyempre, good vibes dapat, lalo na kung ang ibang pasyente e sobrang bigat talaga ng pinagdadaanan.
‘Yung tipong gusto ko silang biruin ng “Manay, huwag kang matatakot. Gusto mo sabayan kita papunta sa kabila. Pero syempre hatid lang kita. Kontratahin ko muna si Lord na bigyan ako ng return ticket. Kasi madami pa akong ia-assist sa Earth kaya need kong bumalik.”
Tapos bigla akong sinakal ni ate, noh, sabay sabing ayaw pa niyang mamaalam. Kaya ‘wag din basta-basta magbiro. Piliin ang tamang oras at tamang salita.
When God Plants A Dream
Pero honestly, ito talaga ang rason kaya nagkaroon ako ng hospice dream. I want patients to die with dignity because not all of us are privileged enough to die comfortably and surrounded by loved ones. Kahit man lang sa huling sandali, we give them the peace and comfort that they need lalo na kung hindi naman kayang mapunuan ang need na iyon sa bahay nila.
Right now, priority ko muna ang makapagpa-checkup, and I will let God lead me from there. Kaya ngayon, siyempre “ging-ot is life” muna ang motto natin. Panay gulay-gulay ang kinakain ko, kasama na ang 1 glass a day ng ni-blender na fresh malunggay leaves na may halong kalamansi, carrots, and cucumber. Being healthy means eating as much fiber and getting as many nutrients as you can.
Gaya nitong pinya sa aming bakuran. Benta ko sa inyo ng 300 pesos. Syempre, infleshun is realz. So yaaas, buy na plith. May kasama namang flying kick, este flying kiss ‘yarn. Joke lang, pang-garden-to-table lang po itong mga pinya namin.
Na hindi ko pa alam ang tawag. Sabi ko sa ate ko, ‘“Di ba Mariposa ito?” Sagot nya, “Ha? Butterfly kaya ‘yang mariposa.” Sagot ko, “Ay lam ko na, Hermosa tawag dito.” ‘Di na nya napigilan tumawa kasi apelyido daw ‘yun. Kaya to the rescue na si Daddy, Formosa pala tawag dito sa pinya namin sa bakuran. Maliliit pero super tamis.
Maganda din itong gawing smoothie. Parang kasing smoothie-fied ng mukha ko. Itong Oppo Kopong Kopong ko kasi pinagmumukha akong 20 years old sa filter nya. Buti pa si ChatGPT e pinagmumukha talaga akong 40 years old.
Wala po akong makeup dyan or anything. Kasi noong pumunta ako sa Watsons, nagpa-assist ako sa sales lady. Sabi ko, “Miss, anong compact powder kaya bagay sa akin kasi ang dami kong tan lines. Iba kulay ng mukha ko, iba din sa leeg, iba din sa braso, iba din sa kamay, tas iba sa binti, at iba din sa paa.”
Tumawa na lang si Ate pero feeling ko gusto niya akong sagutin ng “Ma’am, bumili ka na lang po ng Johnson’s Baby Powder.”
Ayun, Johnson’s Baby Powder na nga lang talaga binili ko kasi naawa naman ako kay Ate sales lady. Hirap na hirap kasi siya pabalik-balik kakahanap ng magma-match sa zebra stripes ko. Mamaya hindi ko rin magamit kasi ayoko magmukhang nag-chinchansu.
Ayun lang po. End of the story na tayo kasi ang haba na nito. 99.9% na-convinced pala ako ni ChatGPT doon sa tousled crop look, kaya i-te-test ko one of these days ang predictive ability ni AI, even without any 3D facial recognition involved, para makita kung ang resulta ng tunay kong haircut ay tulad ng suggestion niya.
Kung hindi tugma ang resulta sa expectation, eh talagang hihingi na ako kay Lord ng sign kung will ba talaga Niya that I survive or exit na sa Earth.
Sabi ko kay Lord dapat ‘yung sign na ipapadala Niya ay kapag ang UP Diliman ay naging UP Liwanagan. ‘Yun, sure talaga ako na sign ‘yun na gusto pa Niya akong maghasik ng katatawanan sa mundong ito.
Siyempre joke lang ulit. Iba ang calling sa akin ni Lord na ihasik at ito ‘yun:
“The Spirit of the Lord is upon me, for He has anointed me to bring Good News to the poor. He has sent me to proclaim that captives will be released, that the blind will see, that the oppressed will be set free, and that the time of the Lord’s favor has come.” – Luke 4: 18-19
Please pray for me and all those who are sick, and for God’s will to be done always. ❤ And don’t forget to smile and laugh always. 😀
P.S. May nahanap pala akong bagong playlist ng mga worship songs na papakinggan at Filipino Christian artists sila. Please do subscribe to their channel to show your support. Ang gogondo ng mga kanta nila. ❤
https://www.youtube.com/@TindigWorship
P.P.S.
I also found these scholarly journals and research on the role of spirituality in the healing and recovery of patients with breast cancer. I am praying that more research will be conducted on this topic here in the Philippines, including Filipino women breast cancer survivors as respondents. I volunteer as a respondent, if ever, and pwede rin akong mag-research assistant. Basta, wala lang computation. lol
“What Does It Mean To Die With Dignity”
“Spirituality’s Impact on Cancer Treatment Outcomes”
“Exploring The Role of Faith in Survival of Breast Cancer”
More Music Videos For The Souls In Battle:
Just Sharing – My Unusual Energy Of Other-Worldliness:
The Journeyman's Moments 