*Ibinahagi ko ito sa Facebook at naisipan kong maganda ring ibahagi ko sya dito since nagsisilbing online journal din naman itong blog na ito.

Noong nagsimula kaming bumukod ni Brian at nangupahan ng sarili naming apartment dito sa Makati sa simula ng taong ito, masasabi kong isa ito sa pinaka-challenging na pinagdaanan namin. Nag-decide akong bitawan na ang MA ko para maghanap ng trabaho at makatulong kay Brian kumita ng pera. Wala kaming gaanong ipon. Sa tanong na bakit biglaan ang paglipat, dahil hiningi na ito ng pagkakataon. Commuting from Cubao to Makati ay isang pahirap kay Brian bawat araw. Kung maghahanap din ako ng trabaho, kailangan sa malapit na rin sa pinagtatrabahuan nya.

Ang paglipat namin ay maituturing kong isang napakalaking suntok sa buwan. Literal na start from scratch kami. Pati pang-downpayment inutang pa namin sa mga magulang at kapatid ko. Wala din kaming mga gamit sa bahay dahil sabi ko kay Brian, kailangan naming matuto tumayo sa sarili naming mga paa. Hindi kami hihingi ng buong tulong sa pamilya namin hindi dahil sa pride kundi dahil kung hangga’t kaya namin magtiis at maka-survive, ‘yun at ‘yun ang gagawin namin. Sariling sikap kumbaga at tiwala sa Dios na Sya ang magpo-provide sa lahat ng kailangan at gastusin namin.

Ayan na’t naranasan namin ang kumain na walang table at upuan at naka-Japanese style kami. Nariyan na din ang sobrang pagtitipid sa pagkain gaya ng mga de lata at turo-turo na nirarasyon namin para mapagkasya sa isang buwan. Natulog din kami sa sleeping bag ng ilang buwan dahil wala pa kaming pambili ng kama. Our families offered to help pero sabi ko kay Brian, mabuti nang matuto tayong hindi sa kanila umasa lagi kapag nagigipit kung kaya naman nating magawan ng paraan. Matututo din tayong maging resilient at mag-endure ng anumang klaseng paghihirap. Lahat din ng produkto ng pagsisikap natin at sakripisyo ay mabibigyan natin ng malalim na pagpapahalaga at matututo tayong humawak ng pera at mga responsibilidad sa tamang paraan.

Marami pa kung tutuusin ang natutunan namin sa mga panahong iyon. At sa ngayon, masasabi kong hindi pa kami totally settled sa lahat ng aspeto. Nakaahon na pero may mga bagay pang kailangang i-settle.

One sweldo day naisambit ko ito kay Brian,

“Hon, ganito pala pakiramdam ng maraming binabayaran mula rent, bills, expenses sa bahay, at utang. Para bang dumaraan lang sa palad ko ang sweldo. Lagi tayong binabalik to step 1.

Siguro way ito ni Lord para sa Kanya tayo kumapit ng buong-buo sa lahat ng mga pangangailangan natin.” ;-)

And yet masasabi kong anumang paghihirap ang dumating sa mga darating na araw, kampante kaming malalagpasan namin iyon dahil nagawa naming malagpasan itong mahirap na sitwasyon.

Ganito rin naman nagsimula ang mga magulang namin. Dios lang ang kinapitan namin sa mga oras na ‘yun at encouragement and moral support galing sa mga pamilya namin. At masasabi kong ang Dios ay hindi kami binigo dahil inalalayan Nya kami all throughout. Trials refine a person’s character ika nga nila. Pinagtitibay nito ang pananampalataya mo sa Panginoon.

Kung dumaraan din kayo sa ganitong sitwasyon, manalig lang at manalangin palagi sa Dios. Gagabayan din Nya kayo para makaraos sa mahirap na sitwasyong iyong kinakaharap.Walang imposible sa Dios at alalahanin nyo rin itong life verse ko:

“I can do all things through Christ who gives me strength.” – Philippians 4:13

And lastly,

“Dear brothers and sisters, when troubles of any kind come your way, consider it an opportunity for great joy. For you know that when your faith is tested, your endurance has a chance to grow. So let it grow, for when your endurance is fully developed, you will be perfect and complete, needing nothing.”

– James 1:2‭-‬4

☺ ❤